Szum

"Bardzo rzadko nie myślę o niczym. Bardzo rzadko mam takie chwile, że idę sobie i nic mnie nie obchodzi, nie myślę o niczym, tylko idę lekko. Przeważnie mam w głowie wielki szum. To jest może jakaś wada albo jakaś choroba umysłowa, żeby nie potrafić czasem nie myśleć."

~ Edward Stachura

 

"Leżała w łóżku, rozmyślając o tym wszystkim i nie mogąc się temu dość nadziwić. Z największym wysiłkiem, z trudnością niezmierną robiła to mozolne odkrycie, że właściwie nic już ją nie czeka, że się już nic nie stanie." 

-  Z. Nałkowska

Are you calling me?

Are you trying to get through?

Are you reaching out for me?

Like I’m reaching out for you.

I'm just so fucking depressed

I just can’t seem to get out of this slump

If I could just get over this hump

But I need something to pull me out this dump.

True friends stab you in the front

"It's kind of sad cause what we had
Well it could have been something
I guess it wasn't meant to be
So how dare you try and steal my flame
Just cause yours faded
Well hate is gasoline
A fire fuelling all my dreams
(I'm afraid you asked for this) 

You got a lot of nerve but not a lot of spine
You made your bed when you worried about mine
This ends now

I wouldn't hold my breath if I was you
Cause I'll forget but I'll never forgive you
Don't you know, don't you know?
True friends stab you in the front
I wouldn't hold my breath if I was you
You broke my heart & there's nothing you can do
And now you know, now you know
True friends stab you in the front."

Mam serdecznie dość. Koniec. Rób co chcesz.

Forma

Znamy siebie tylko poprzez innych, a inni znają tylko naszą zewnętrzną formę. Dlatego utożsamiamy się z tą formą. Znamy swój obraz odbijający się w oczach innych ludzi albo w lustrze.

~ Osho

Jak bardzo ważna jest czyjaś opinia? Jak bardzo przywiązujemy do tego uwagę? Jak często, słysząc od kogoś coś na swój temat, rozważałaś/eś to samotnie w domu? Myślę, że każdy z nas liczy się chociaż odrobinę ze zdaniem drugiego człowieka. Każdy na swój własny sposób. Jest to dobre, ale we wszystkim trzeba znaleźć złoty środek. Przeanalizować to na spokojnie, rozłożyć na czynniki, a nuż jest w tym ziarnko prawdy.

Są dni, kiedy jestem z kamienia, czasem z żelaza, najczęściej, niestety ze szkła.

"Chciałabym każdego dnia umieć coś w sobie zmienić, jakieś zachowanie, sposób bycia wobec innych, umieć pozwolić sobie na pewne rzeczy, innych natomiast sobie zabronić. Opanować samotność. Samotność nie tyle jako stan ducha, bo naprawdę w duchu człowiek zawsze jest lub bywa samotny, ile jako swego rodzaju 'stan cywilny'. Być właścicielem samego siebie, posiadać wokół siebie przestrzeń, której nikt nie może przekroczyć. Coś jakby niewidoczny zielony ogródek, do którego nikomu nie uda się zajrzeć, do którego także nikt, kto chciałby mnie zranić, nie miałby wstępu. Do niedawna było inaczej: każdy, komu to tylko przyszło do głowy, mógł mnie wytrącić z równowagi jakąś głupią uwagą, kłamstwem, bezsensownym zdaniem, sprawić mi przykrość, która trwała znacznie dłużej niż jego pamięć o tym zdarzeniu. Dziś już tylko pory roku mogą wpływać na mój nastrój, ale nie ludzie, którym na tym zależy. Stan mojego umysłu bywa tak różny, jak różne są dni, które przychodzą, Bywają dni dobre, ale bywają i złe, i te też muszę przyjąć za własne. Są dni, kiedy jestem z kamienia, czasem z żelaza, najczęściej, niestety ze szkła."

~Roma Ligocka

Wciąż

"Czasem zdarzało jej się myśleć, że wszystko jest fikcją. Osoby, zdarzenia, miejsca. Wymyślone na potrzeby niskobudżetowego filmu z nią w roli głównej. Czasem po prostu nie chciało jej się wierzyć w absurd, który ją otaczał, w złośliwość ludzką i złośliwość losu. Zdawało jej się, że publiczność właśnie się jej przygląda czekając na grymas na jej twarzy, ale ona grała dalej i nie pokazywała jak bardzo ją ta rola uwiera. "Życie jest farsą" myślała - "jestem w miejscu gdzie być nie powinnam, z ludźmi, których nie lubię, marnując się w pracy, która nie jest dla mnie, a jednak nie zrobię z tym nic i dalej będę siedzieć w tym groteskowym kostiumie szytym nie na moją miarę..."

by perephone

PS Zakochałam się w nowej piosence Foals - Mountain At My Gates

"Niektórzy pojawiają się znienacka. Mieszają, mącą w naszych sercach, a potem znikają bez pożegnań. Żadne czary, tylko nasza naiwność pozwala byle komu się oswoić."

~Antoine de Saint-Exupéry "Mały Książę"

Znikam

"Z każdym krokiem czy łykiem czuję, jak mnie ubywa, jest coraz mniej, w sposób zupełnie niegroźny, wyrzuty z dramaturgii, najwolniej jak można znikam."

- Jacek Podsiadło

So let's sing along a little goddamn louder to a happy song and pretend it's all okay

Don't wake us up

We’d rather just keep dreaming

Cause the nightmares in our heads are bad enough

And I really wish that you could help

But my head is like a carousel

And I'm going round in circles, I'm going round in circles

Sama

Znowu wracam jak zbieg, któremu nie zupełnie się nie powiodło. Wydałam wszystkie pieniądze na głupoty, więc wracam z podkulonym ogonem, błagając o wybaczenie. Czuję się rozbita, czuję się tak cholernie sama i zagubiona. Brakuje mi troski, ciepłych ramion, które mogłyby utulić mnie do snu, szepcząc cichą kołysankę prosto do mojego ucha. Brakuje mi wsparcia i zainteresowania moim bałaganem. Chciałabym wiedzieć, że jest ktoś taki kogo obchodzę.

Czuję się taka mała i samotna w tym świecie...

Wszyscy ruszyli do przodu, a ja?
Siedzę sama, zapłakana, z pustą skrzynką odbiorczą, słucham mojej muzyki i piszę.

Sama
SAMA.

i dont wanna love somebody else

I thought that I could change you, I thought that we would be the greatest story that I tell.

Got a hole in my soul growing deeper and deeper.

It comes in waves

I close my eyes

Hold my breath

And let it bury me

I'm not ok

And it's not alright

Won't you drag the lake

And bring me home again

Who will fix me now?

Dive in when I'm down?

Save me from myself

Don't let me drown

Who will make me fight?

Drag me out alive?

Save me from myself

Don't let me drown

never

I was never good enough to be anything but remedy to all of your constant pressing needs and I never learned.

i find it kinda sad

No one to save you when you're coming down, no one to want you when you're on your knees beggin'.

Znasz to uczucie?

Kiedy ktoś na kogo liczysz - a liczysz na niego jak na nikogo innego, całym swoim złamanym sercem, rozbitym na miliony drobniutkich kawałków - zupełnie Cię olewa, raz po raz?

Co czujesz kiedy kolejna osoba, o której myślałaś, że jest inna, że On lub Ona na sto procent Cię nie skrzywdzi i absolutnie Cię nie zawiedzie, wybiera coś innego niż Ty?

Może za dużo wymagam. Może oczekuję gruszek na wierzbie, może myślę sobie Bóg wie co, ale sądzę, że wystarczająco dużo osób ode mnie odeszło, żebym miała wątpliwości za każdym razem gdy ktoś daje mi do tego powód.

Dostałam po tyłku nie raz. Większość moich przyjaźni skończyła się katastrofą, nie wspomnę już o związkach. Trudno mi zaufać, trudno mi uwierzyć, gdy ktoś zapewnia mnie, że jest dla mnie. Boję się, że palnę głupotę, że nie wystarczę, że znowu spadnę na dno z wielkim łoskotem.

Dlaczego nie mogę liczyć na chociaż jedną znajomość, której nie będę musiała poddawać pod wątpliwość? Dlaczego zawsze coś musi być nie tak?